BENİM ADIM BAHAR

Bütün çiçekler yaza durunca
Kuru gövdende açma ihtimalini sevdim.
Yıldızı bol akşamların uzak kıldığın sabahlarında
Ummadık fırtınaların darmadağın ettiği yüreğini  sevdim.
Bir susmak ki hevesimle korudum kelimeleri
Yok bitmez kaygıları düzeni bozuk dünyanın
Yarını belirsiz hayatın içinde
Kavuşma ihtimalini  sevdim.
Mis kokan teninden dökülüp yine sana dolmayı
Taşacaksam yine sana taşmayı sevdim.
O gülüş ki açar her an yüreğimin sevmek bahçelerinde
O  yüzden hep baharım ben

Sen solmazsın içimde

KUSURSUZ

Ağaçların yapraklarını döktüğü yerde bekledim seni

Çimenlerin çiçek açtığı yerde

Dolup boşalan otobüs duraklarında bekledim seni

Gecenin güne döndüğü saatlerde

Yaz sofralarında bekledim seni

Kış uykularında

Yıldızlar parladığında bekledim seni yıldızlar yok olduğunda 

Kalabalıklarda bekledim seni

Derin yalnızlıklarda

İzlediğim filmlerin sonunda bekledim seni 

İzlediğim filmlerin en başında 

Ağlarken bekledim seni 

Ağlamaktan yorulduğumda 

Şarkılar söylerken bekledim seni 

Şarkılar canımı yaktığında

Yağmurlar yağarken bekledim seni

Yağmur sonrası toprak koktuğunda

Ellerini tutarken bekledim seni 

Ellerimi tutmaktan vazgeçtiğini anladığımda 

Ayrılık yakarken içimi bekledim seni

Ayrılık artık canımı yakmadığında

Kusursuz bir tebessüm kaldı geriye 

Hâlâ dudağımın kenarında "bekledim seni"

KARŞILAŞMA

Bir gün karşılaşacağız.

Bütün yaralarımız herkes tarafından görülüyorken. Artık saklamanın imkansız olduğu, içinde boğulmamak için çırpınıp durduğumuz kederlerimiz gözlerimizdeki ışığın yerini almışken

Sana seslendiğim ve beni duymadığın tüm zamanların yankısı uğuldarken kulaklarımızda diyecek tek kelime kalmamışken bakıyor olacağız birbirimize

Bir an kalplerimiz hızlanacak belki ilk karşılaştığımız ana gidip geleceğiz. Kalbim minicik, minicik kalbim çıkacak olabilir miydi yerinden? Hatırlayacaksın  nasıl da  utanarak gülümsediğimi.

Ellerini tutmak için Tanrıya dualar ettiğim akşamlar gelecek aklıma,  solan avuçlarım hiç hatırlamıyorken  ellerini

Tanıdık bir halin var hâlâ nefesime kelebekler doluşmuş gibi. Sen de hatırlayacaksın eminim kalbimde uçuşan kelebekleri öldürdüğün günleri

Ne çok konuşurdu diye geçireceksin aklından. Ne çok susardı diyeceğim aynı anda. Tek bir kelime etmeden bakacağız birbirimize

Bir an... Sarılmalar, gözyaşları, kahırlar, bir sabah güneşe eşlik ettiğimiz o bahar, ne mutlu bir  pazar...Bir an hatırlayacağız.

Geçip giderken yanından 

Mavi bir düştü diyeceğim. Geçip giden bir mavi düştü.

AYRILIK

Hazır o kadar eğilmişken biraz öleyim istedin.

Biraz ölmek? 

Debelenip dururken bedeninle ruhun ayrılması, bambaşka yollara aynı inatla, aynı azimle gitmesi. Sonsuz bir kargaşanın içinde nefes nefese bir mücadele, bir kaybediş öyküsü.

Kaybolan kim?

Üzerinde gezinip durduğumuz yerin bu kadar kaygan olması sence de biraz fazla değil mi? Şehrin ışıklarının astigmatı olanlar için fazla beyaz ve yorucu olması gibi. Her şey hep iki uçlu öyleyse kaybolan kim?

Senin sesini kim çaldı?

Tam sayamadım. Yolun yarısından sonra aklım karıştı. Ara ara gülüşün gelip gitti gözlerimin önüne yani hatırıma da diyebiliriz. Bir ara durdum. Nefesim kesilecekmiş gibi oldu. O yüzden sayamadım kaç merdiven çıktım. Sen hiç nefessiz kaldın mı?

Neden kalmadın? 

Tüm bu kuşlar, görüyorsun değil mi? Tüm  bu kuşlar seni tanıdıklarını ima ediyorlar. Nasıl baktıklarını görsen gözlerime, gözlerine inanamazsın. Yok kapatmayacağım perdeleri, arkamı dönmeyeceğim. Ne dersin? Bu defa birlikte ağlayalım.

Gitmesine neden izin verdin?

İlla bahar diye tutturduğun bu muydu? Bütün o diretmeler, görmezden gelmeler, çekip gitmeler hep bunun için miydi? Bu sonbahar. Üstelik bu sonbahar sahte. Çok uzun zamandır kıştayız.

Bir adam?

Henüz tanışmadık. Haberimiz yok birbirimizden. Belki ben biraz biraz fark ettim diyebiliriz. Başka dillerde şarkılar söylüyoruz. O benden çok çok iyi ama ben de en az onun kadar aydınlık bakıyorum. Nasıl tarif edilir bu şimdi bilmiyorum. Garip bir his var içimde. 

Sevgilim!

Değdi mi beni öldürdüğüne?  

KUZGUN

 Yok 

Ağlayamazsın başımda 

Mümkün değil yasımı  tutamazsın

Yalan mı?

Yalan mı söyle?

Bembeyaz tüylerimi sen yaktın.

SANCI

Yüzün hüzün doğurganlığında büyüyor

Eylül dolanıyor penceremin önünde 

Kırmızı güller dikmek için yüreğine 

Gülüşünü doldurup ceplerime yola çıkıyorum.

Yorulursun değmez diyorlar

Nasıl yani?

Sen özlersin ama o?

Özlediğimde ziline basıp kaçarım

Kapısının önünde seksek oynarım

İp atlarım

Uğur böcekleriyle şarkılar söylerim

Oyalanacak bir şeyler bulurum yani diyorum

İnanmıyorlar

Gülüşünü ceplerime doldurduğuma inanmadıkları gibi

Kıkır kıkır gülüyorlar arkamdan bin fısıltı

Bir de duysalar yüz yıldır beni sevdiğini, yolumu gözlediğini...

Buruş buruş kırış kırış diye dalga geçiyorlar yüreğinle

Yalan yanlış hikayeler uyduruyorlar

Yorulursun, savrulursun, kahrolursun değmez diyorlar

Seni bilmiyorlar

Sensizliği bilmiyorlar

Bir tutturmuşlar ayrılık

Kokundan haberleri yok haberleri yok nasıl ayrıldık.

PAZAR

Ne kadar ağlasak faydasız
Çıkarıp atalım yüzümüzden yasını
Vaktidir
Bırakıp gittiği bütün günleri
Usulca yerine bırakmanın.

Ne kadar konuşsak boş
Üzerinde tepinip durduğumuz yetmez mi yüreğimizin
Vaktidir
İçinden çıkarıp onu
Bırakıp gitmenin.

Yeni bir gün doğmuş
Yeni bir gün
Pazar

Pazara şen kahkahalar yaraşır
Masum aşklar
Hesapsız sevdalar yaraşır
Gerisi ucuz birer yalan
Vaktidir
Yalanlara el sallamanın

Sen kimdin?
O kimdi?
Ne sebeple geldi?
Niye gitti?

Vaktidir
Ölüp ölüp dirildiğin yerden umuda karışmanın

Dilediğince sarıl
Sarıl sarılabildiğin kadar
Sevebildiğince sev hiç durma
Yorulma, bıkma, vazgeçme asla
Sahip olduğun sana yeter

Onu  boş ver.

SEVGİLİM SEN AĞUSTOS OLABİLİR MİSİN?

Sevdiğim

Gönlümün yaban bahçesi
Aralık iklimler vakti gülüşlüm
Dünyanın derdini çekilir kılan
Bebek kokusunda hüzün bakışlım.

Gördüğüm rüyanın ben etkisinde

Senin yollarında hasret biçtiğim
Şimdi yoksun ya yarın gelirsin
Beklerken ömrümden ömür ektiğim.
Kırmızı çiçeklerin beyaz süsünde
Göğsünde ağustos düşü gördüğüm
Yalnızlık mevsimse bu garip yerde
Her mevsim yanında yazı bulduğum.
Aralandı seninle keder kapısı
Hepsi de kaybolup gittiler gün gün
Dün müsün, bugün mü, yarın mı bilmem
Düşündükçe hep gelecek gördüğüm.

GAİPTEN SESLER

Sen bin desen çiçek açsan, bin bahar olsan, bin vadiden dereler sana aksa 

Ve ben  bilsem ki solacağım sana kavuşmazsam 

Soldu sayın beni

Öldürdün seni.

KARPUZ

Çok değil daha birkaç gün önce kavga ettim mahalledeki çocuklarla

Yok yok pes eder miyim hiç canlarına okudum valla

Mahallenin en yaramaz çocuklarından biriydim ben. Zerzevatçıların baş belası, çift kale maç yapan abilerin korkulu rüyası, boyumdan büyük bisiklete biner, ağaç gördüğümde tırmanmadan duramazdım. Yaramaz çocuktum. Yaramazdım. Yaşıtlarım yağlı ekmek, salçalı ekmek yerken ben maydanoz ekmek, çarliston biber kemirirdim. Yok benimkisine yemek denmez cidden kemirirdim. Mahallemize camcı açılacağını öğrendiğim gün çok heyecanlanmıştım. Garibim camcı, nereden bilsin onca başına bela olacağımı. Bana gün doğmuştu. Annem her sabah bin tembih yapmamam gerekenleri sıralardı. Ne hikmetse her akşam yapmamam gerekenleri yapmış ve üstüne bin şikayetçiyi kapımıza dayandırmış olurdum. Bence büyükler her şeyi çok abartıyordu ve dedikleriyle yaptıkları birbirini hiç tutmuyordu. Büyümenin kötü bir şey olduğunu daha o zamanlar anlamıştım. Mahallemizden her akşam aynı saatte elinde gitarıyla bir abi geçerdi. Sanırım ona aşık olmuştum. Etrafta onun gibisi yoktu. Herkesten farklıydı. Elinde alış veriş torbası yerine  gitar vardı. Hep aynı saatte geçer, hep aynı hızla yürür ve hep aynı tebessümle bakardı. Ardından baktığım anlar çocukluğumun en uslu anlarındandı. Bisikletim nerede, mahallede maç kurulmuş, gazoz kapaklarım ortalığa saçılmış hiç umurumda olmazdı. Öylece bakardım. Ne zaman o kadar büyüyebileceğimi hesaplamaya çalışır, sonunda işin içinden çıkamaz çareyi gidip yaramazlık yapmakta bulurdum. Top patlatmak, kale yıkmak, zillere basıp kaçmak, kapı önü terlik tekleri saklamak... Yaz bambaşka güzel olurdu. Karpuz severdim. Karpuz sevmeyen mi var be? Hâlâ severim. Karpuzu ve seni.

Sonra biraz biraz büyüdüğümü hissettim. Hiç umurumda olmayan şeyler umurumda olmaya başlayınca... Neler oluyordu? Neden oluyordu? Uğultu gibi sesler ağır kelimeler sarf ediyordu. Anlamını çoğunlukla bilmediğim ama yeterince zor tonlarda söylenen kelimeler. Nesi vardı bu büyüklerin, çözümsüz olan neydi? Karınları ağrıyor olsa geçiyordu nihayetinde. Anneleri kızsa da seviyordu onları. Babalarının cebi hep sürprizlerle doluydu. Yumurtalı ekmek kokusunun unutturamayacağı ne olabilirdi ki? Çilek reçeli vardı hem. Hani şu cennet cennet diye bahsettikleri kesinlikle oydu. Her sabah cennetse ve cennet öyle mutluluk vericiyse nesi vardı bu büyüklerin? Neden mutlu olmuyorlardı? Radyo cızırtısı nasıldır biliyorsunuz değil mi?  Türk sanat müziği ya da Türk halk müziğinin art arda çaldığı radyo kanallarında sıradaki parçayı anons eden abilerin, ablaların  diksiyonları, sesleri  harika olurdu. Kelimeleri öyle güzel söylerler öyle güzel tonlarda konuşurlar, vurguları öyle yerinde yaparlardı ki dedem bile keyfe gelir bir türkü patlatırdı. Sonra düşler kurduran bir müzik başlardı. Ben kırmızı pabuçlarımla ilgili hayaller kurardım ve sanıyorum ki dedem de bana hangi pabucu ne zaman alacağını... Sonra birden bir cızırtı. Hayallerimi bölmek için ve dedem bana başka pabuç almasın diye radyonun içine saklanan canavarlar düşlerime saldırıyordu. Hem sadece benimkine değil dedeminkine de. "Hay aksi" derdi dedem. Üç kuruşluk zevkimizin içine...Aman dedem derdim hiç sorun değil gider ayarlarım ben. Koştururdum radyonun başına bir o yana bir bu yana çevirirdim düğmesini. "Hay yaşa" derdi. Yeniden keyfe gelirdi. Benim çocuk kalbimde dereler coşar, çiçekler açar, kuşlar cıvıldaşırdı. Yaz rengarenk mutluluklarla kalbimin içini şenlik yerine çevirirdi. Evde kimsenin olmadığı günlerden birinde kocaman karpuzu zar zor mutfak tezgahına taşıyıp kesmeye karar verdim. Bilin bakalım ne oldu? Kestim kesmesine ama sadece karpuzu değil. Sol bileğimde durur hâlâ karpuz kokulu elimden kayan bıçağın izi. O ize her baktığımda (o gün çok korkup çok  ağlasam da) mutlulukla doluyorum. Söylemiştim. Karpuzu seviyorum. Bütün o yaz akşamları, sonbahar telaşları, uzadıkça daha tatlı bir kız çocuğu olduğumu söyledikleri saçlarıma babaannemin papatyalardan ördüğü o harikulade taçlar, yalınayak koşturduğum bahçeler, çiçekli böcekli elbiseler, yarım yamalak bildiğim şarkıları söyleme hevesim hepsi ama hepsi senin gözlerinle ilk buluştuğunda gözlerim tekrar gülümsediler. O yüzden onca kızarmıştı yanaklarım. Çocukluğumdaki gibi al al..

Ben ne zaman büyüdüm?  

İlk kez pabuçlarım ayağımı acıttığında mı?

İlk kez düşüp yaralandığımda mı?

İlk kez en iyi arkadaşımdan ayrılınca mı?

İlk aşkımda mı?

İlk yalanda mı?

İlk ihanetle tanışmamda mı?

İlk kaybettiğim sınavda mı?

İlk kazandığım ödülde mi?

İlk okuduğum romanda mı?

İlk etkilendiğim şiirde mi?

İlk kez sarhoş olduğumda mı?

İlk migren atağımda mı?

İlk öpücükte mi?

İlk kez sana sarılınca mı?

İlk kez oje sürdüğümde mi?

İlk maaşımı alınca mı?

İlk uçağa binince mi?

İlk araba kullanınca mı?

İlk kez sürdüğüm kırmızı rujla mı?

İlk yolculuğumda mı?

Ben ne zaman büyüdüm?

Karpuz gözlerinden ayrılınca mı?

SİNKAFLI SEVGİLİM

Unut o zaman 

Bırakalım da sevmesin kalbin.

Umurunda değilse 

Umurumda da  değilsin.

Unut o zaman 

Sen kazandın diyelim.

Ben kaybettimse kaybettim

Hasiktir bile değilsin!

OVERTHİNKİNG "DÜŞÜNÜYORUM O HALDE ÖLÜYORUM"

Elli    derece  güneşin altına  asılmış   ve  günlerce  orada  unutulmuş  rengarenk kıyafetler    nasıl  soluyorsa  öylece  solsun istiyorum   düşüncelerim.  Renklerinin güzelliğini,  kumaşlarının kalitesini  üstelik  konu  komşunun    "ayol    insan günlerce askıda bırakır mı güzelim kıyafetleri " demesini de umursamadan hatta gerekirse duymadan öylece boş boş durmak istiyorum.    Zihnim   arı  kovanı  gibi  sürekli vızıldıyor. Olur olmaz her çiçeğe konup bal  üretmeye çalışmak zorunda değilsin diye sürekli telkin etsem de  yok işe yaramıyor. Dünyanın en büyük çöp yığınının pasifik okyanusunda olduğunu söylüyorlar.  Bana kalırsa dünyanın en büyük çöp yığını  benim  zihnimde   ve   her  an  üzerine yenileri ekleniyor. Çok kırılmış,  çok yorulmuş, çok kandırılmış   ya da  şöyle  diyeyim  çok aldanmış biri olarak  kendi  zihnimin   ipini   çekmeye   karar    verdim.  Hani diyor ya  Yılmaz Erdoğan  "SEVGİLİM YOKSA SEVGİLİM OLMAYABİLİR MİSİN?"   şiirinde   "Sen aşka aşıksın müsaitsin gördüğünü abartmaya"     hah işte ben de aldanmaya meyletmiş ve bunu abartmış olabilir miyim? Olanı, olduranı bir kenara bırakıp yoluma öyle devam etsem olmaz mı?    Biraz sakinleşsem?    Sakin olma şıkkım olduğunu bile yeni fark ettim biliyor musunuz?  Alışmışım pata küte nerede olmaz    var    olur  edebilirim  fikrine  kapılıp  kırk  parçaya  bölünmeyi  meziyet saymaya, olura olmaza nezaketle yanaşıp çok mühim   bir  şey   beceriyormuşum gibi  affetmenin  erdem  olduğu  yalanına  inanmaya...  Günlerim  sanki yeni binalarda çocuk odası,  çalışma odası  adı altında   sergilenen balkon bile olamayacak küçüklükteki allanıp pullanmış  kafes camlı  odalardan birinde  volta atarken, kendini uçsuz bucaksız bir ovada hayal eden  "oldu oldu oldu"  ritüelleri yapan, yeni moda  zihin  kandırıkçılığına  teslim  olmuş  insan   koyvermişliğinde   geçiyor. Çünkü insan bir çöplükte dolaşırken çöp kokusuna o kadar alışıyor ki   dünyanın  her yeri öyle kokuyor ve herkesin manzarası da aynısı sanıyor. Zihnimle bir  savaşa  giriştiğimi düşünebilirsiniz  zira  ben  de  öyle düşünmüyor değilim. Zihnim sürekli kazanıyor. Bir hacı yatmaz gibi ne yapsam deviremiyorum   ne  yapsam durduramıyorum diye düşünürken Rusların meşhur matruşkası geldi aklıma.  Evet bildiniz.  Neden bir matruşka olmuyorum. Özüme kavuşana kadar bütün tabakalarım kırılıp dağılsa da en güçlü, en kırılmaz, en ben halime o zaman kavuşamaz mıyım? Bunu biraz da kendimi kurtarma operasyonu gibi düşünebiliriz. Saldıranı ve savunanı aynı olan bir savaştan nasıl çıkılır, ne kadar yara alınır, sonuç tam olarak başarıya ulaşır mı yani demem o ki bir yanımı öldürünce diğer yanım gerçekten kazanmış sayılır mı? Bilmiyorum. Bunu bir savaşmış gibi ele almak yerine değişim,  dönüşüm   olarak  değerlendirmeye çalıştığım zamanlar da çok oluyor. Bu iyi bir şey doğru yoldasın, eninde sonunda huzura erecek, rahat bir nefes alacaksın diyorum. Kabul etmeliyim ki böyle düşününce daha umut dolu, ulaşılır   bir   hedef   belirlemiş ve ona çok yaklaşmış gibi  hissediyorum. Tam da böyle hissettiğim anda başka bir düşünce ele geçirmeye başlıyor zihnimi. İlk önce  kendini kandırma diye mırıldanıyor. Sonra uçsuz bucaksız çöplüğümde otururken  çığlık atmak, sağa sola küfretmek, saçımı başımı yolmak istiyorum. Nezaketsiz, saldırgan, biçimsiz.    

Elli derece güneşin altına asılmış ve günlerce orada unutulmuş rengarenk kıyafetler      nasıl soluyorsa öylece solsun istiyorum düşüncelerim.

 

PRENSESİN TAKUNYASI

 tık tık tık 

Modası geçmiş  yazlık bir  şarkının nakaratına eşlik ediyor adımları

Bir elinde salya sümük anılar bir elinde kahkaha

Sokağın gürültüsü kimin umurunda 

Pervazları toz toprak içinde,  içine içine çarpıp duruyor pencere 

İçinde uyumsuz, vazgeçmiş, bıkmış bir yara kanamakta

Hızlıca kapatsa işe yarar mı acaba?

tık tık tık 

Derin bir ayrılık yuva edinmiş bağını bahçesini

Adımlarının sesi ondan böyle sağır edici, börtü böcek korkuda 

Bir ah etse solacak çayır çimen

Ha güldü ha gülecek derken...

Nefesi kesilene kadar koşmak, kaçmak  hevesi var belli 

Bir cesaret ardına bakmadan koşsa unutabilir mi? 

tık tık tık

Zarflara sığmayan acemi mektuplar yazıyor  akşam sefalarına yaslayıp umutlarını

Alelade bir gün, geceyle birlikte  mucizeye dönüşsün istiyor

Okuduğu kitaplardan kaldırıp başını dalıyor maziye uzun uzun

Dudağında  yabancı bir gülümseme, kalbinde tanıdık bir hasret 

Derin bir sessizlikle aralarken anılarının kapısını  duyulabilir mi?

tık tık tık 

TARA

Nasıl da zarif  duruyor öyle

Gülüşünden  menevişler saçılıyor ortalığa

Yürek dolusu öpücükler kondurup yanağına

Seyre dalmalık

Basıp geçtiği her yerde mevsimler baharlanıyor 

Çiçeklerle yarışıyor güzelliği kuşları kıskandırıyor sesi

Elleri cennet kapılarını aralıyor

Tutup hiç bırakmamalık

Bir su damlası, ay ışığı,  bir yıldız tozu sanki

Gözlerinde Zümrüd-ü Anka gizli

Okyanuslar, dağlar, ovalar can buluyor teninde

Sonsuzluğa varmalık

YOLLARINI KAYBETMİŞ ŞEHİRLER BÜYÜYOR İÇİMDE

Yollarını kaybetmiş şehirler büyüyor içimde

İçinde yangınlar.

Satır satır uçuşuyor sayfalar toz duman.

Tuzak şarkıların uğultusu delip geçiyor sessizliği

Ayyuka çıkmış bir yokluğun yasında

Ellere adanmış bir ömrün yarasında

Kaderle burun buruna, kederle sarmaş dolaş

Yollarını kaybetmiş şehirler büyüyor içimde

İçinde yangınlar.

LEYLAK

Biraz leylak kokusunun insan ruhuna nasıl da iyi geldiğini uzun uzun anlatmak isterim lakin bu romantik sükûnet halinde zor gibi. Malum ucundan kıyısından yaza merhaba dedik. Şen kuş cıvıltıları, rengarenk mevsimlik çiçekler, ardına kadar açılmak için prova yapan balkon kapıları, pencereler, pazar tezgahlarında salınan yaz müjdecisi çeşit çeşit otlar, hafta sonu piknik planları, sahilde uzun yürüyüşler, ışıltılı günler, yıldızlı akşamlar... 

Derin bir nefes alıp doğaya teslim olmanın, toprağa basmanın, dağ bayır salınıp durmanın tam vakti. En uçuş uçuş elbiselerini giyip üstlerine çıplak ayak kırlarda koşturan kız çocukları gibi papatyalardan taçlar takıp saçlarımıza kıkır kıkır kıkırdama vakti. Işığın kamaştırdığı gözlerimize aldırış etmeden üstelik. Deniz yıldızları gibi yeniden hep yeniden hep yenilenmeye meylederek hayata karışma vakti. Bu sonsuzluğun içinde tebessüm etmeyi unutmadan. Seyyar satıcıların tezgahlarında çağlaların, eriklerin, çileklerin nazlı nazlı salınma vakti. Avuçlarımıza konan uğur böceklerine şarkılar söyleyerek yeni dilekler tutma vakti. Tüm dileklerimizin mucizevi bir şekilde gerçekleşeceğinden hiç kuşku duymadan.

Biraz leylak kokusunun insan ruhuna nasıl da iyi geldiğini uzun uzun anlatmak isterim...

MERHABA BEN UMUT

Geldi

Ben mavi bir çiçektim

İliştirdi beni göğsünün tam üstüne

Nereden bilecektim?

Düşürdü beni yüreğinden

Yapraklarım solmaya, ışığım sönmeye başladı

Kaldı

Tutar sanıyordum.

Kaldırır düşürdüğü yerden

İyileştirir yaraladığını

Üzülür, özür diler hoyratlığından

Af diler gözlerimden, af diler saçlarımdan.

Kaldı

Rüzgarım oldu

Un ufak parçalarım savrulsun diye olabildiğince uzağa

Kaldı

Yağmurum oldu

Gözlerimdeki keder görünmesin diye

Kaldı

Yangınım oldu

Hâlâ bana benzeyen parçalarım tanınmaz hale gelene kadar

Kaldı

Savurdu

Yağdı.

Yaktı

Gitti. 

LEYLAKLAR ORMANLAR FIRTINALAR

Dikenli teller var içimde
Her köşesinde kurt kapanları
Av benim
Ve ne gariptir ki avcı
Dökük sıvalar var içimde
Dikiş tutmaz yaralar
Cadı kazanları
Cehennem suları
Yandıkça eğilip içtiğim sular.
Leylaklar açar mı gizli bahçelerde ?
Saf ademoğulları
Sere serpe uzanmışlar göğe
Bize bakıyorlar.

Bulutlar var içimde 

Ha yağdı ha yağacak 

Uzak topraklara hasret, hasret olduğu kadar küskün

Fırtınalar var içimde  

Dizginlemek ne mümkün.

ELVEDA

Bahçesinde ayrık otları 

Sesi kesilmiş kurbağaların 

Mevsimsiz bir karakış 

Bir zamansız vedada 

Eteklerimde ona  söylenmemiş aşk şarkıları

Kalbimden çekiştirip durmakta

Affet sevdiğim 

Affet 

Elveda

GÖZLERİNDEN SONRA GÜLÜŞÜNDEN ÖNCE

 Kuş cıvıltıları saklıyorum kalbimde

Adının göğünde çırpıyorlar  kanatlarını.

Senin ellerin eski semt pazarları ve  sahilin birinde başını omzuna yaslıyor sevdalıların

İp atlıyor sokağın bir köşesinde, başka bir köşede su veriyor çiçeklere

Rüzgarlarla ıslıklar çalıyor, şarkılar söylüyor, gülümsüyor

Nisan senin ellerin bulutlarla yarışıyor, yağmura karışıyor

Açıyor renk renk baharlara yazlara...

Dağlar aşıyor derelerden taşıyor

Bak nasıl kıvrım kıvrım yayılıyor senin ellerin.

Senin ellerin şiirler, şairler, hasretler

Sonsuz ufuklar, ormanlar, hercai menekşeler.

Senin ellerin ıhlamurlar, sarı sümbüller, limon  ağaçları, nar çiçekleri

Senin ellerin Gümüşsuyu yokuşu  Beylerbeyi sahili 

Üsküdar Beşiktaş arası vapur seferleri

Senin ellerin eylül akşamları, kavun kokuları, martı sesleri, dalga dalga deniz.

Ege de bir köy kahvesinde  karadut suyu, limonata

Karadeniz'de her dem yeşil yaylalar, al yanaklı çocuklar

Akdeniz'de sere serpe güneş, kum, deniz

İç Anadolu'dan Doğu Anadolu'ya 

Doğu ekspresinde aşk senin ellerin

Senin ellerin zeytin ağaçları, defne yaprakları,  kiraz dalları

Kuş cıvıltıları saklıyorum kalbimde

Adının göğünde çırpıyorlar kanatlarını.

KARŞI PENCERENİN KUŞLARI

 Akşam üstü bir kadın bir fincan kahvesini yudumluyor

Bir yudum kahve bir nefes sigara

Tekrarlıyor.

Dışarısı günlük güneşlik

İçerisi kar kıyamet.

Köşede seyyar bir balıkçı bağırıyor

Mercan var, mezgit var, levrek var.

Bir taksi yanaşıyor öteye 

Gencecik bir kız, yüreğinin kıpırtısı caddelere taşarken 

Beşiktaş lütfen diyor

Uzaklaşıp gidiyor.

Karşı pencerenin kuşlarına takılıyor gözü

Bugün olduklarından daha neşeli mi ne diye düşünüyor kadın

Beyaz bluzuna damlayan kahvesine aldırış etmeden gülümsüyor.

Evinin içinde kocaman bir gölge  sessizlik

Soğuk mu soğuk duvarları sarıyor.

Karşı pencerenin kuşlarının  sesi de olmasa 

Büsbütün çıldıracağını düşünüyor bu hayatta

Bir an  hatta çoğunlukla kayboluyor yalnızlığında

Bir, iki, üç, dört...

Saymayı bırakıyor zira yetişemiyor kanat çırpmalarına

İki kumru oynaşıyor  diğerleri sonsuz bir neşeyle şarkılar mırıldanmakta

Kapatıyor gözlerini eşlik ediyor onlara

Mis gibi bir meltem saçlarını okşuyor

Yüreğinde bir ferahlık, bir kavuşma heyecanı

Açık penceresinden içeri kuşlar doluşuyor

Karşı pencerenin kuşları.

ŞİŞMAN BAKKALIN KARISI

İncecik bir kadın

Soluk benizli

Kara kaşlı 

Kısa boylu

Gülerken hiç görülmemiş

Âdeti değilmiş 

Şişman bakkal karısından çok korkuyormuş 

Sürekli farklı farklı hikayeler anlatıp duruyor mahalleli

Hikayelerin sadece sonu aynı, korkan bir şişman bakkal

Elinde olsa kulaklarından tutup tavana asacak kocasını diyorlar

Yok artık diyor dinleyenlerden biri 

O kadar da değil

Usturuplu at kardeşim diyemediğine işte 

Şişman bakkalın karısı iyi giyimli 

Ağzı iyi de laf  yapıyormuş hani

Tabi lütfedip konuşursa 

Öyle herkesle konuşmazmış

Babasının da zahireci dükkanı varmış

Hatta şişman bakkalla orada tanışmışlar 

Şişman bakkal hep böyle şişman değilmiş 

O da incecik bir delikanlıymış evlendiğinde

Sonra ne olduysa olmuş üç beş derken...

Ara sıra şeker, sakız, çikolata falan dağıtırmış çocuklara

Bir gün çocuklardan biri görünce elinde şekerleri

O heyecanla seslenmiş arkadaşlarına 

Koşun koşun! Çikolata dağıtıyor şişman bakkal amca 

Adı çıkmış şişman bakkala 

Kendi halinde bir adam diyorlar

Aslında çok da iyi biri 

Gülümsemeyi seviyormuş karısının aksine

Eski günlerine tanık olanlar anlatır ara ara 

Bu da bir şey mi?

Gözlerinin içi gülerdi

Ne neşeli çocuktu bir bilseniz bu şişman bakkal

Şimdi bu güldüğü gülme mi?

CEBİNDE AYRILIK TAŞIYAN ADAM

Cebinde ayrılık taşıyan adam 

Düşünceli

Bir kaldırımdan diğerine mırıldanıyor

Gelenin geçenin umurunda değil

Farkında

Bu biraz canını sıksa da en çok cebindeki şıngırtıya takıyor kafasını

Her adım attığında şangır şungur

Yüzünde istemsiz bir tedirginliğe neden oluyor

Esir alıyor duygularını

Sokakta cebinde ayrılık taşıdığı belli olmasın diye çırpınan adam

Kimsenin umurunda değil bunu biliyor

Bildiği halde tedirgin

Bir sağa bir sola oflayıp pufluyor

Geleni geçeni süzüyor göz ucuyla

Bazılarına alenen uzun uzun bakıyor

Kimse onu fark etmiyor

Kimsenin umurunda değil

Cebindeki şıngırtı arttıkça artıyor

Kalbinin sesini bastırıyor

Cebinde ayrılık taşıyan adam

Koyuyor ellerini ceplerine, oturuyor kaldırıma

Tam bir şey söyleyecek gibi oluyor

Ne geldiyse dilinin ucuna

Rahatsız olmuş olacak ki susuyor

Derin derin nefes alıyor

Bir gören oldu mu diye dilinin ucuna gelenleri bakınıyor

Oh be diyor kimsenin umurunda değil

Kimse beni fark etmiyor

Cebinde ayrılık taşıyan adam 

Bir kaldırımda 

Öylece

Duruyor.

GÜLDÜĞÜM YERDEN BİLDİRİYORUM

Günler geçirdik

İyi günler

Kötü günler

Mutlu günler geçirdik

Mutsuz günler.

Adıyla seslendim

Döndü, baktı, gülümsedi

Tomurcuk güllere benziyordu gülümsemesi

Bir bahar tazeliği vardı sesinde

Adımla seslendi

Gülümsedim

Yabanıl bir papatya bahçesi gibi coştukça coştu kalbim

Hayretler dolusu bakakaldım

Her yerden duyulabilirdi kalbimin sesi

Mümkün değildi sevmemesi

Uzattığı eli tutmaması

Kaşına gözüne yanmaması

Bir sabah, bir vapur sesi,  bir martı çağlaması, bir kahve kokusu, bir karınca yuvası

Hüzne bulandı

Gitti.

Ardında yolsuz evler, neşesiz gülüşler, derin iç çekişler bıraktı

Adressiz umutlar, kayıp yarınlar, sessiz ağlamalar, sahipsiz yalanlar

İçimde kusursuz kesikler bıraktı.