O YOKKEN

Yıkadım yüzümü arındım gülümsemesinden
Kalmadı avuçlarımda ellerinin kokusu

Sitem etmedim hiç korkmadım geceleri uyurken
En sevdiği elbiselerimden vazgeçmedim
Yaralanmadım sürekli sakarlık yapardım ya yok hiç sakarlık da yapmadım
Hayranı olduğum varlığından ayrılınca yok üzülmedim, yanmadım
Başka kadınlar sevmiştir onu şimdi
Unutmuştur çoktan beni diye düşünüp hiç sızlanmadım
Gezdim tozdum

Her geçeni o sanmadım
Bizim de şarkılarımız vardı tüm aşıklar gibi
Yok hiçbirini dinlemedim 

Adını sayıklamadım

Yıkadım yüzümü arındım gülümsemesinden
Kalmadı avuçlarımda ellerinin kokusu

Bu şehir, bu evler, bu caddeler böyle boştu hep
O gitti diye boşaldı sanmadım
Sessizdi zaten sokaklar

Hep böyle eserdi rüzgar
O gitti diye değil bu ara neyim var bilmiyorum

Bir türlü ısınamadım
Yok daha fazla içmiyorum sigarayı uykusuzluğum ondan değil
Ne olacak ki hem bittiyse gidip başka birini sevdiyse
Yeni bir aşk diledim kendime aşk dedim sadece
İlla o olsun diye tutturmadım

Fotoğraflarımıza bakmadım
Çıkıp gitmiş yüreğimden

Kalmamış ona dair zerre
Hatırlamaya çalıştım

Yok hatırlayamadım
En sevdiği yemeği yapıp yapıp çöpe atmadım
Anneme kızmadım onu sorduğunda, komşulara sataşmadım

Yıkadım yüzümü arındım gülümsemesinden
Kalmadı avuçlarımda ellerinin kokusu

Yine en güzeli bendeydi gülümsemenin
En sevgili kelimeler bendeydi

Adını ben anardım ya öyle ölesiye
Yok bu defa anmadım
Hep bir umutla acaba o mu geldi diye kapılara koşmadım
Pencereden ona bakmadım 

Ona el sallamadım her gidenin ardından
Ona açmadım kollarımı
Onun gözleri nereye, kime bakıyor diye hiç sormadım
Pabuçlarını bile özlemedim

Yok kalmadı hatırımda beyaz gömleği
Ne yer, ne içer, neye güler, neye ağlardı?
Çok zorladım ama yok bulamadım
Hayır hiç saymadım kaç gün geçtiğini 

Her saati bin yıl sanmadım
Yüzüme her bakanın gördüğü gibi hiç ama hiç ağlamadım
Yok ben bu şiiri ona yazmadım.

Yıkadım yüzümü arındım gülümsemesinden
Kalmadı avuçlarımda ellerinin kokusu.