GÖZ YASI

Bizim yalnızlıktan anladığımız eski bir fotoğrafla kedere kılıflar uydurarak
Vakti nankör ellerde parçalama çabasına alkış tutmaktı
Yokluğu ne kadar zor olabilirdi ki
Daha ne kadar acıtabilirdi canı?

Bir sabah umudumuzun üzerine güneş doğmuş
Bahçesinde çiçek açmış gördüğümüzde
İzin verir miydi yaralarımız gönlümüzce koşmamıza?
Bırakın koşmayı eğilip dokunabilir miydik çimenlerimize?
Bize biçilmiş kaftan değil mi harabelerimiz?
Oradan gördüğümüz tüm manzara başkalarına ait değil mi?
Berrak sular çağlayıp duruyorsa kaynağından
Elimizi uzattığımızda kararan ne?

Bizim yalnızlıktan anladığımız köşelerde kelimeleri büyütmek
Okşamak her harfin saçını onun saçıymış gibi
Perçemini kaldırıp bir minik buse kondurmak alnına
Sonra hadi git diyebilmek

İstemeden bazen de gönlün rızasıyla
Hadi git; çoğal, büyü, sevil derken ağlamak usulca.

Kaydı nankör bir elde sahte imzalar atılan hayatın
Birikip duran çizgilerinde ölüm kalım savaşı vermek
Çığlığını derin bir sessizliğe gömüp
Yalancı bir tebessümle sevilesi hayranlıklar oluşturmak
Nankörlüğü kendine çevirip kendini vurmak her tetikte
Bile bile eğilmek en dik durmamız gerektiği yerde
Kader işte.

Bizim yalnızlıktan anladığımız sağanak yağmur mevsimlerini bahar ilan etmek
Yasımızın özgürce salınmasına olanak veriyor diye
Ne bir öncesi ne bir sonrası girebilir gönlümüze
İnadına sağanaklarda yol almalı

İlla bir sağanak mevsimde uğramalı düşlerin son dediği yere

Belalı bir orospu gibi 
Masumiyet giyinip katılmak her maskeli baloya

Ve en yalın halim bu diye selam vermek gelene geçene
Saçlarını örüp salmak iki yandan
Beyaz, lekesiz bir hayat geçirip üstüne büyümek
Işık oyunlarının yardımı ile en küçük olduğumuz yerde
Nasılsa bir dev fark edip sokulacaktır kirimize
Merhabasına karıştığı anda keskin arzularımız geri sayım başlar

Ne kadar dayanacak bu zehre ve ne zaman ölecek bu dev de

Bizim yalnızlıktan anladığımız
Aralık bulduğumuz her sokak kapısına sığınabilme ihtimallerine göz koymak

Açlığımızı ele vermek bizden daha aç olanlara
Düşünmeden
Düşünemeyecek kadar kaybettiğimizden
Kaybettiğimiz kadar azaldığımızdan
Sokak ortasında kalmak sonunda
Suçlayacak birileri olsun da vicdanı taşa tutmaya engel
Gerisi mühim değil

Mühim olan yittikten sonra

Gökyüzüne çevrilen parmaklarımız göz kapaklarımıza düşüyor nihayetinde
İçinde ince bir sızı defnediliyor.
Bereket dualarından umudu kestiren bu kuraklık
Dudaklarımızı çatlatan sıcak, etrafında gezinen sinekler
Kesip atsan bile nafile diyor artık en iyi bilen
Bedene yayılmış bir zehrin kollarında kime sarılsan nafile
Kapını çalan bir konuk değil asıl sahibi sahip olduklarının
Erteleyip durman senden değil onun sabrından diyor
Son tık öyle sessiz ama en etkilisi
Kapı aralanıyor.

Bizim yalnızlıktan anladığımız
Göz yası.