BABA

Kırıldım

Eskilerini saramadan yenisini edindi kızın

Ağladım baba

Yüzünün çizgilerinde sakladığın yorgunluklarına

Bel bağladığım gülüşüne

Gözlerinden uzakta tutunmaya çalıştığım

Yeni umutların koynunda ağladım

Canımı yakıyor hayatın sessiz saldırıları

Nereden geleceğini bilmediğim sert adımlarla üzerime saldıkları

Ne çok adamı var emrinde çalışan

Ne çok sebebi var saldırmak için

Neden ben baba?

Neden senin kızın?

PARMAK UCUNDA YÜRÜYOR AYRILIK

Gözlerimde tekrar eden bir hastalık
Soldurup duruyor tüm renklerimi
Al git sesini

Çıplak, sade, olduğum gibi
Nefesi kesilsin isterse oynaştığın zamandan kalan yüreğimin
Bırak beni.

Yolunu kestiremediğim her kaçak kelime
Zincire vuruluyor sonunda
Suçlusu elini kolunu sallayıp gezerken çoğu faili meçhul gibi
Biri yüksek sesle bok atıyor varlığıma.
Yakalandı işte suçlu yakalandı diye
Ayak uyduruyor bütün hainler bu saçma oyuna.

Zamanın kesip attığı bir ten
Dokusunu yitiriyor dokunuşu rivayet oluyor git gide
Sır denklemlerinde suskunluğun hatırı büyüyor
Ve ilmeği kaçmış ya bir yerinden
Sökülüyor boşluğum kimin eli değse  doku(n)(ma)mak üzere.

Bu sabah gözlerimde bir ağrı
İnkar ediyor hatırladıklarını
Acemi bir yalancı derin nefes alışıyla boğuluyor
Yaman bir hesaplaşma parlıyor dudaklarımda
Pembe; soluk, silik çizgilere inat.

Adını anmıyorum

Tövbekarıyım seni çağıran her kelimenin
Düşmanıyım yokluğuna dayanamayan her hücremin
Yavaş yavaş kapatıyorum bu defa kapıyı
Oyunlar türetiyorum gidişimin yansıması
Bir koca varlıkmış gibi


Sürecek kahkahaları kandırmamız bir müddet daha
Hatta ömür senle son bulacak yalanı doğruyu edecek tahtından
Senden başkası ölüm bana

Dilim dudağım zehir

El eli değerse vurulurum inan
Yalan hiç bitmeyecek.

Parmak ucunda yürüyor ayrılık bu defa
Diğerleri gibi yıkmıyor ortalığı
Sessiz ustası olmuş yalnızlığın

Öfkelenmiyor
Keskin bakışından süzülüyor ihanetin görkemli günahı
Kimseye yaslanmıyor

Yarışmıyor diğerleriyle
Kendi naaşını kaldırıyor olduğu yerden
Kirli elleriyle değmesin diye ölümüne niyet çekenler.

Bu sabah gözlerimde bir ağrı
Solmuş bütün renklerim
Yalana dönüyor sırf dilim kayıp gerçeklerim.

SÖZ SEVDİĞİM

Bitmeden vakit karalamalı seni sayfa sayfa
Her satırda can vermeli boyun eğmeli sunduğuna
Hani bir deli isyan savursa zembereği kırılmış dilim
Dağıttıklarını kokunu çeker gibi geri getirebilse
Bir an olsun unutsa ayrılığı

Sensizliğin ezberime işleyen gürültüsünü.

Yalan dolan bütün o acemi işi yazdıklarıma
Onca alkış tutmamış olsan

O kadar sevmemiş olsan yokluğumu
Dur! Dur! Dur! 
Savurmuş olsan bakışından deli gururuma
Avazının çıktığınca

Dur diye bozmuş olsan suskunluğunu.

Ben hep aynı çamurlu duvağın peşinde
Geceleri dağ gibi üzerime örtüp durmasam

Gölgenle baş etmek için büyütmesem yalancı sevdalıları
En beter kabusların baş düşmanı
Sesini onca yasaklamış olmasan bana

Çıkıp gelsen

Seninle kaybolsa bütün karanlık.

Yaz nasıl geçti

Kış nasıl geçiyor bir anlasam
Bir anlatabilsem

Bir varabilsem olduğum yerden sana

Bu ayrılığa bunca hoşgörü göstermemiş olsak
Bu kadar şımarmamış olsa

Hadi git sonsuza kadar uğrama bana derken
O kadar inandırıcı olmasaydın

O kadar inanmasaydın
Bu kadar keşke, bu kadar sızı, bu kadar çaresizlik kalır mıydı bana?

Son bakışının şahidi gözlerime sorsunlar acısını
Ellerime sorsunlar son dokunuşun yakışını
Tekrarı olmayan, mümkünü olmayan bir birlikteliğin
Son kelimelerini sorsunlar bana

Konuşursam parçalansın son umudum
Söz sevdiğim.