HATIRLA SEVGİLİM

Kederli bir  öğle sonrasında seni tanıdığını ima eden bir çiçekle saatlerdir konuşuyoruz. Rüzgar ara ara varlığını hissettiriyor. Bir fırtına esip savuracak bizi diyor çiçek. Bir fırtına esip savuracak sizi...

Ayağıma iki numara büyük bir çift terlikle en yakın fırına gidip iki ekmek alıp geldim. Biraz olsun neşeleneyim diye biriyle yumurtalı ekmek yapıp afiyetle yedikten sonra saçlarımı taradım, kedime çeki düzen verdim.

Yokluğunun ağırlığı altında ezilen gönlümün hatırında yıldızı bol  bir yaz akşamı gibi parlıyor senin gülümseyişin. Hatırla sevgilim öyle gülerdin. Sen en çok yaz akşamları gibiydin.

Tozlanan plaklar arasından seçip birini, uzun uzun susup  dinlemeye karar verdim. Dinlemeye, özlemeye, beklemeye... Göğsümde bir sızı istemeye istemeye...

Açık camlardan içeri giren sokağın gürültüsünde sesine benzer bir ses duyduğumu sanarak koştum pencereye... Tanıdık bir gürültü, tanıdık bir yokluk, tanıdık bir hezeyan...

Sevgilim içimde yangın, içimde hüsran...

Sevgilim içimde kalmadı derman.

SIĞAMAZ OLDUM ŞEHİRLERE

Sığamaz oldum şehirlere

Sözüm boyumu aştı

Köşe bucak seni ararken / Köşe bucak senden kaçarken

Sığamaz oldum şehirlere

İçim sözümü aştı

KARA KARGALAR SEN VE BEN

Kıvrıldığım yerde uzun rüyalar içinde oynaşıyorsun
Bu laftan anlamaz yaralarım ve en yakın arkadaşlarım kara kargalar ki onlar da şahit

Ölüp ölüp sana diriliyorum birkaç yüzyıldır

Solundan kalkmış kelimelerim fütursuzca dolanırken içimde

Bir koşu yangınlardan geçip geleceğim

Gözlerini özledim.

KAYBEDEN

Yenildim.

Bu ayrılık,

Sana yenilgim.

ÖZLEYEN

Derin gece,

Güne darılır hasretin.

İsterdim ki sen koksun bahçelerim.

KAYIP MARTILAR

Pazar günlerinin garip bir büyüsü var. Bu pazar sabahı çiseleyen yağmur, dağları saran sisle yarışıyor gibi. Denizin üstü görece daha açık ama martılar ortalıklarda görünmüyor. Birinin her şeyi olmak ya da birini her şey saymak ne acayip bir duygu değil mi? Kendi başınızın çaresine bakmak konusunda tüm azminizle ilerlerken hayatta, o benim her şeyim dediğiniz biri var mı? Herkesin önüne geçen, tam içinizden, en derin yerden, kalbinizin derinliklerinden  gelen o ses ne diyor size, kimi fısıldıyor kulağınıza? Her gün değişen dönüşen hayatta sabit kalan bir şeyler olabilir mi?  Yani birini sürekli her şeyimiz sayabilir miyiz? Bazen gerilere düştüğü bazen de bizim bile önümüze geçtiği zamanlar olamaz mı? Bu dengesiz bir duygu durumu mu? Yoksa tam da olması gereken bu mu? Herhangi bir sınırlama getirilebilir mi duygulara? Ne dediğimizden, nerede olduğumuzdan  ziyade ne hissettiğimize odaklandığımızda içimiz eziliyorsa yanlış yerdeyiz mi demek oluyor? Bu beraberinde yanlış kararlar verdiğimiz anlamına da gelmiyor mu?  Her gün bir sürü soru gezinirken beynimizin içinde hayata bu kadar adapte olmaya çalışmak da  başlı başına bir başarı sayılabilir mi? Yoksa başarı saymaya çalıştığımız bu şey asıl başarısızlığımız mı? 

Kendimle konuşmalar: Bölüm X,  sayfa Y

Bu pazar seni düşündüm

Ucu bucağı kaybolmuş gençliğim gibi 

Ele avuca sığmaz bir iç yenilgisi esir aldı zihnimi

Tutup ellerinden çiçekler açtığım şiirler geldi sonra aklıma

Heyecanla koşturduğum merdivenli sokaklar

Çok içimden geldiği bir anda bir kenara bırakıp bütün nezaket kurallarını

Birkaç şiir öncesi küfrettiğimi anımsadım sana 

İçimde sarsılmaz bir gururla duran kaideni parçaladığım gün olur aynı zamanda kendisi

Yazlık bir ceketimin düğmelerine takıldı gözlerim dağınık dolabın içinde 

Ne kadar da zevkli olduğumu düşünüp tebrik ettim kendimi

Gün içinde eften püften bir sürü nedenle neşeleniyor

Yine eften püften bir sürü nedenle yerden yere vuruyorum kalbimi

Zaman geçtikçe azalıyor muyum çoğalıyor muyum belli değil

Üzerini içimden geldiğince boyadığım bir tuval gibi 

Özellikle avuç içlerimi rengarenk boyamak istiyorum 

Bir rivayete göre kaderimiz saklıymış avuç içlerimizde 

Kedim Şiir diğer kedim Kimyon' la koştururken bir saksıyı devirdi

Evin içinde kayan halılar, devrilen minderler, kayıp küpe tekleri

Kedi olan bir evde başka ne olması gerekirse ya da ne oluyorsa işte 

Bu pazarı da es geçmedi

Bu arada dağları kaplayan sis epey azaldı 

Denizin üzeri pamuk pamuk bulutlarla kaplı şimdi

Martılar hâlâ ortalıklarda yok ama sağ olsunlar kargalar çatılardan hiç eksilmiyorlar

Bilirsin canlarını sıkmak istemem o sebeple aramı iyi tutuyorum kendileriyle

Aynı şarkıyı sabahtan beri kaç kez dinledim bilmiyorum

Başa sarıp duran her şeyden kaçmama karşılık olsa gerek bu şarkı tekrarları

Pazar günlerinin garip bir büyüsü var

Bir fincan kahve içmek, çiçekleri sulamak, yarım kalan kitapları okumaya yeltenip okuyamamak 

Evi süpürmek, mobilyaların tozunu almak

Eşi dostu arayıp hal hatır sormak

Her şeyi sığdırmaya çalışıp içine, sığdıramamak

Bir yere varamayacağım bugün de belli ki hoş bir yere varmak  gerekiyor mu? Sonunu hiçbirimizin bilmediği bir hayatın içinde biriktirdiğimiz, vazgeçtiğimiz, pişman olduğumuz, sıkı sıkıya tuttuğumuz, tutunmaya çalıştığımız her şeyle birlikte harmanlanıp devam ediyoruz. Asıl olan ritmi korumak gibi geliyor bu sıralar bana; kalbin, zihnin, bedenin ritmini korumak. Sonrasına sonra bakarız.

MUCİZE

Bir sabah bir adam bir nehir kenarında yağmurla birlikte yağıyor

Dalıp gittiği uzaklar kaybolduğu yakınları uğurluyor

Birbirine benzeyen ama birbirinden bağımsız hasretlerden kaçarken 

Bir sabah bir kadın bir nehir kenarında nehirle birlikte akıyor

Kadın adamı seyre dalıyor

Geçtiği her yeri gülüşüyle aydınlatan bir adam sükunetle başını kaldırıyor

Yüzü yüz yıllık aşk destanlarına kafa tutuyor

Kadın ve adam göz göze geliyor

Bütün ayrılıkları mutlu çıkaran bir kavuşma gerçekleşiyor.

Bir sabah henüz çoğu insan uykudayken 

Dünyanın bir köşesinde bir nehir kenarında bir mucize oluyor

Nehrin iki yakası birleşiyor.

Adam kadının hiç bilmediği bir dilde hiç bilmediği bir tonda 

Usul usul bir şarkıyı mırıldanırken uzanıp tutuyor kadının elinden 

İkisi de şaşkın

Bir mucize oluyor

Bir adam bir kadını bağrına basıyor

Dindiriyor.

Şehrin gürültüsünde kayboluyorlar

Arkalarından bakanlar umurlarında değil

Ne var ne yoksa ceplerinde  harcamışlar

Yüzlerindeki aptal gülümseme geleni geçeni kıskandırıyor

İçleri gıdıklanıyor fena mı?

İçlerinde kaç cenaze kaldırıldı kaç yas tutuldu bilen var mı?

Bir sabah henüz çoğu insan uykudayken

Dünyanın bir köşesinde bir nehir kenarında

Bir kadın bir adamı bağrına basıyor

Dindiriyor

Dünyanın bir köşesinde bir nehir kenarında

Bir adam bir kadına 

Bir kadın bir adama 

"Merhaba" diyor.