GÜNEŞ

Bu kadar erken beklemiyordum seni

Oyalanır yollarda diyordum
Biraz kara bulut şimşeğini çakar

Yıldırımlar atar dünyama
Sonra o gelir diyordum.
Bu yanılgı ne mutlu etti beni
Ansızın gelmen nasıl sevindirdi
Bir bilsen yüzümde beliren gülüş
Görenlere nasıl hayret dedirtti.
Şimdi ben baharın mis kokusunda
Çiçek tarlasında koşturup oynamaktayım
Sen geldin uyandım kara uykudan
Berrak suyunla arınmaktayım
Gösterdin içimde yanan ateşin
Alevi ne kadar deli ısıtır
Ben güldüm, sen güldün, onlar ağladı
Gösterdin sahteler gurursuz ölür
Hadi yaşa dedin dilediğince
Hadi eğlen gül, güneş yüzünle
Ne kadar aydınlıksın dedin sen bana
Aydınlık neymiş gördüm sen güldüğünde
Ne desem hoyrat kalır asil gönlüne
Sussam da anlasan ne güzel olur
Ah anladım dedin ılık meltemle
Dilerim bu bahar yazımız olur.

BAĞ BOZUMU

Demek gidiyorsun sevdiğim
Vaktidir diyorsun
Ardında kalan şımarık gülüşlerime
Sensiz düşler yâr ediyorsun
Demek gidiyorsun
Vaktidir diyorsun
Kırık vazoların kirli sularında
Aç açabildiğin kadar
Dök yapraklarını
Koparılmış kökünden ne de olsa hayatın diyorsun
Sen gidiyorsun.
Olgunlaşacak diye baharda toprakla buluşturduğum
Henüz yazı bulmadan
Meyve vermek için yaratılmış varlığımıza son verip
Vaktidir diyorsun
Sen gidiyorsun.
Oysa henüz vakti gelmedi
Daha topraktan ayrılmadı köklerimiz
Yeterince yeşillenmedi yapraklarımız
Başka bir toprakta can bulurum diyorsan
Daha kolay açarım
Hep güneşe bakarım diyorsan
Hiç üzüm olur mu erikten?
Hangi yalanın koynunda
Bahçemizin topraklarını ölüme terk ediyorsun?
Söyle sevdiğim
Sen hangi bağ bozumu hülyasında
Bizim bağ bozumumuzu yerle bir ediyorsun?
Sen hangi bağ bozumundan bahsediyorsun?

CENNET

Nabzı atmıyordu artık
Öyle söyledi doktor
Hedefine kilitlenip bakışıyla vurmuştu katil
Sarı saçlı küçük kızı.
Düştüğü yerde yerle bir olan umutları
Damarlarından çekilirken
Beyaz tenine yakışıksız bir sonla 
Gözü açık giden diğerleri gibi
Yığılmıştı olduğu yere
Ardı ardına gelen zehir yüklü kurşunlarla.
“Kurtar beni bu yerden” dedi usulca
Son bir çabayla
Durmak üzereydi kalbi işte o an
Katil öfkeliydi
Kıydı sarı saçlı küçük kıza
Almaya geldiler onu
Gördüm
Oradan
Cennetten.
Ağlama dedi bir melek
Diğeri sildi yaşlarını
Konuşma dedi bir diğeri
Yorma artık ölmüş bu yüreği
Sustu sarı saçlı küçük kız
Susturdu nafile bütün sözleri
Giderken ardına bakmadı
Bakmak istemedi
Gitti.
Devam etti ondan sonra hayat
Otobüsler seferlerine, insanlar işlerine, öğrenciler okullarına...
Kadınlar lakırdıya daldı

Hayat devam etti.
Öldü sarı saçlı küçük kız
Hiç kimse fark etmedi.
"Nereden geliyorsun?" diye sordular
Sarı saçlı küçük kıza
Hemen şurası çok uzak değil dedi
Değdi yüreğime bin alev istemeden
Yandım, yaralarım geçmeden
Yeter dedi bir katil
Öldürdü beni.
Cehennemden geliyorum
Cennette ağlanmaz değil mi?