BOŞ BİR SOKAK YÜREĞİM KÖPEK SESLERİ KULAĞIMDA

Işıklar kapanınca çıplak ayaklı serserilerden başka kimse kalmıyor sokaklarda
Gürültülerine anlam vermek zor.

Adını fısıldadıkları an  her şey değişiyor

Benim sandığım her uzvum biraz daha senleşip büyüyor gözlerimin önünde

Aşk ırak memleketler gibi hayalleştikçe
Hakimiyetin artıyor.

Konu komşu ölmüş gibi uyuyor
Kapısını çalacak kimse yok
Horultularını duysam rahatlayacağım belki

Ama dedim ya ölüm sessizliğinde rüyalar görüyor olmalılar

Hiç sesleri çıkmıyor.

Bir tek çıplak ayaklı serseriler var sokaklarda
Aman vermiyorlar gözlerimi kapatmama

Başka vakit yokmuş gibi hep bu saatlerde geliyorlar

Uğul uğul sarhoş şarkıları mırıldanıp alaycı gülüşlerle oynuyorlar.

Aman  ne komik değil mi bu sancı?

Fidan bakkal kepengini indirmemiş dükkanın

Bu gece bir terslik var belli
Bastırıp duran sıcağa karşın tek dal kıpırdamıyor ağaçlarda
Oysa  fırtına olacağını dinledim akşam haberlerinde
Yanlış mı hatırlıyorum, İstanbul'dan bahsetmiyor muydu yoksa?

Hem beynimi kemirip duran bu sesler ne zaman kesilecek?
Şu çıplak ayaklı serserilerin benden istedikleri ne?
Neden buradalar?

Neden evimin önünde eğlenip duruyorlar?

Karanlığa çekiyor gülüşleri beni
Onlardan bir parçaymışım gibi ellerini uzatıyorlar
Senden hatıra kırık bir toka, renkleri solgun birkaç fotoğraf
Gizli saklı çekmecelerinden çıkmak için çırpınıyor.

Yazık! 

Bu sessizliğe, bunca hoyrat harcanmış aşka
Yerle bir olduktan sonra hükmetmeye çalışan adımlara.
Yazık!

Sen gittikten sonra bizi bir araya getirmeye çalışan duaya

Bu  gece bekçiliğine soyunan hayallere yoldaş olan

Penceremin önüne saklanmış adamlara

Gözlerimi asıyorum gittiğin yolun sonuna
Serseriler çığlık çığlığa bağrışmaya başlıyorlar
Yıkılıyor evler çıkardıkları gürültüden

Ağaçlar devriliyor

Denizler taşıyor amansız
Son buluyor her şey 

Bu imkansız sevda da