HÂVİYE

Yedi katlı kapılardan geçilen yetmiş bin sürgülü kilitler ardında
Kepenkleri kapalı evlerde, bahar nakışlı perdeler asılmış pencerelere
Ayrılıkla mühürlenmiş dudakların kahreden sesi duyulmasın diye
Ey gece!

Ey gün!

Ey keder!
Diner mi, rüzgara karışan ağıtlarda satılık ruhların avazı?
Ey yedi cihanın dilsiz aşığı sök omuzlarından yıldızları
Bu ayrılık kâria

İşte geldi

İşte yaktı.
Koca koca bavullarla yoksulluk naklediliyor gönlüme
Vakitsiz sayılacak kayıplar arifesinde 

Çok gördüğün gülüşünü günahkâr gözlerim görmesin diye

Mil çekildi gizlice.

Yer zindan, gök zindan, kadere kılıç çekmiş bir kâfir boynum kıldan ince
Gözlerin dolmasın bahar akşamlarında, ıslatma  kirpiklerini
Onlarda melek, onlarda cennet, onlarda Tanrı saklı
Bana yasak kılınmıştır yolunun çiçekli bahçeleri
Teninde sardunyalar
Ellerine su ver ayrılık dayanılmaz olduğunda sabırla
Ellerine hayat yürüsün bıkmadan rengarenk ellerine
Ellerim zehir, sakın dokunma ellerime.

Kimsesiz bir çocuk bölüyor uykularımı kaybettiği geleceğin peşinde
Kovdum yine geldi

Sövdüm yine geldi

Çekiştirip duruyor eteğimin ucundan
Git çocuk diyorum

Ne gelir benim elimden
Sakın bakma yüzüme kirlenirsin kirimden
Öyle beter bir yalnızlık içinde ki  bakıyor gözlerime
Birlikte oynarız diyor

Çok gizli yerler bildiğini fısıldıyor kulağıma
Yerin yedi kat altında
Göğün yedi kat üstünde.