YEDİVEREN DÜŞÜNDEN "GERÇEĞE"

Vazgeçtim
Sensiz İstanbul akşamlarında yolculuk telaşında gözlerimi ıslatan şarlatanlardan
Dilime doluşup duruyorken en belalı sözcükler
Adam akıllı yalnız kalmayı bile beceremediğim ayları
Ardından boş şişeler gibi devirip dururken
İçimin zehrinden sana kan kusturan bir ayrılık armağan ettiğim güne
Tükürüp duruyorum her günah sevişmede.

Eller bilmez kıymetini dediğin anlar çoğalıyor
Anlamını yeni öğrendiğim bir sözcüğün altında azalıyorum ben
Koşarak gittiğim dost muhabbetlerinden sensizliğime düşman ayrılıyorum
Öyle ya kaç zaman oldu değişti mevsimler

Bilmediğim topraklarda yediveren hayalinde can acıtan gerçekleri suluyorum.

Sokaklar geçiyorum ardından
Denize sevdalı gözlerinde demleniyor rüyalar
Her sabah yokluğun doğuyor üzerime
Her akşam sensizlik çöküyor şehrime
Tren camlarından izliyorum seni
Ve beni en sevdiğin yerde alıyorum öldürücü darbeyi

Övünebileceğim bir şey kalmıyor bana ait
Kirli sayılıyor ak dediklerin
Karama sarılıyorum daha sıkı, daha sıcak
Söz sevdiğim bu oyun da son bulacak.