ÖLDÜĞÜM YERDEN BİLDİRİYORUM

Ölüm bir kalabalığın gürültüsünde
Merhaba dedi
Hendeklerinden atlamak üzereyken
Karşı kıyıya ulaşmaya ramak kalmışken
Yeter dedi yaşama
Gülüp eğlenmekteyken dostlarla
Eşlik ederken kırk yıllık kahvemiz akşam sohbetlerimize
Ölüm hain bir kahpenin elinde kalan son yalanıyla
Düştü fincanlarımızın ortasına
Dona kalmış düşlerin kabusa uyanan gerçekliğinde vurulduk

Yüzümüzde hatırda kalan son kıvrımlarımızla

Sevinçler, hayaller, gülüşler... 

Ardı ardına yığılıp kalan kalpler

Bir namerdin bulanık fikrinde can verdi umutlarımız
Ne bir çığlık duydum düşenlerden, ne de bir ah
Göz göze gelebildiğimiz bir kaçımız selamladık vedalaşırken birbirimizi
Görüşmek üzere
Damağımızda telvenin buruk tadı
Ellerimizde son kez birbirine dokunabilmek için yersiz bir çaba
Öldük dostlarım
Bir kahpenin yalan sıcağında.