KAYIP MARTILAR

Pazar günlerinin garip bir büyüsü var. Bu pazar sabahı çiseleyen yağmur, dağları saran sisle yarışıyor gibi. Denizin üstü görece daha açık ama martılar ortalıklarda görünmüyor. Birinin her şeyi olmak ya da birini her şey saymak ne acayip bir duygu değil mi? Kendi başınızın çaresine bakmak konusunda tüm azminizle ilerlerken hayatta, o benim her şeyim dediğiniz biri var mı? Herkesin önüne geçen, tam içinizden, en derin yerden, kalbinizin derinliklerinden  gelen o ses ne diyor size, kimi fısıldıyor kulağınıza? Her gün değişen dönüşen hayatta sabit kalan bir şeyler olabilir mi?  Yani birini sürekli her şeyimiz sayabilir miyiz? Bazen gerilere düştüğü bazen de bizim bile önümüze geçtiği zamanlar olamaz mı? Bu dengesiz bir duygu durumu mu? Yoksa tam da olması gereken bu mu? Herhangi bir sınırlama getirilebilir mi duygulara? Ne dediğimizden, nerede olduğumuzdan  ziyade ne hissettiğimize odaklandığımızda içimiz eziliyorsa yanlış yerdeyiz mi demek oluyor? Bu beraberinde yanlış kararlar verdiğimiz anlamına da gelmiyor mu?  Her gün bir sürü soru gezinirken beynimizin içinde hayata bu kadar adapte olmaya çalışmak da  başlı başına bir başarı sayılabilir mi? Yoksa başarı saymaya çalıştığımız bu şey asıl başarısızlığımız mı? 

Kendimle konuşmalar: Bölüm X,  sayfa Y

Bu pazar seni düşündüm

Ucu bucağı kaybolmuş gençliğim gibi 

Ele avuca sığmaz bir iç yenilgisi esir aldı zihnimi

Tutup ellerinden çiçekler açtığım şiirler geldi sonra aklıma

Heyecanla koşturduğum merdivenli sokaklar

Çok içimden geldiği bir anda bir kenara bırakıp bütün nezaket kurallarını

Birkaç şiir öncesi küfrettiğimi anımsadım sana 

İçimde sarsılmaz bir gururla duran kaideni parçaladığım gün olur aynı zamanda kendisi

Yazlık bir ceketimin düğmelerine takıldı gözlerim dağınık dolabın içinde 

Ne kadar da zevkli olduğumu düşünüp tebrik ettim kendimi

Gün içinde eften püften bir sürü nedenle neşeleniyor

Yine eften püften bir sürü nedenle yerden yere vuruyorum kalbimi

Zaman geçtikçe azalıyor muyum çoğalıyor muyum belli değil

Üzerini içimden geldiğince boyadığım bir tuval gibi 

Özellikle avuç içlerimi rengarenk boyamak istiyorum 

Bir rivayete göre kaderimiz saklıymış avuç içlerimizde 

Kedim Şiir diğer kedim Kimyon' la koştururken bir saksıyı devirdi

Evin içinde kayan halılar, devrilen minderler, kayıp küpe tekleri

Kedi olan bir evde başka ne olması gerekirse ya da ne oluyorsa işte 

Bu pazarı da es geçmedi

Bu arada dağları kaplayan sis epey azaldı 

Denizin üzeri pamuk pamuk bulutlarla kaplı şimdi

Martılar hâlâ ortalıklarda yok ama sağ olsunlar kargalar çatılardan hiç eksilmiyorlar

Bilirsin canlarını sıkmak istemem o sebeple aramı iyi tutuyorum kendileriyle

Aynı şarkıyı sabahtan beri kaç kez dinledim bilmiyorum

Başa sarıp duran her şeyden kaçmama karşılık olsa gerek bu şarkı tekrarları

Pazar günlerinin garip bir büyüsü var

Bir fincan kahve içmek, çiçekleri sulamak, yarım kalan kitapları okumaya yeltenip okuyamamak 

Evi süpürmek, mobilyaların tozunu almak

Eşi dostu arayıp hal hatır sormak

Her şeyi sığdırmaya çalışıp içine, sığdıramamak

Bir yere varamayacağım bugün de belli ki hoş bir yere varmak  gerekiyor mu? Sonunu hiçbirimizin bilmediği bir hayatın içinde biriktirdiğimiz, vazgeçtiğimiz, pişman olduğumuz, sıkı sıkıya tuttuğumuz, tutunmaya çalıştığımız her şeyle birlikte harmanlanıp devam ediyoruz. Asıl olan ritmi korumak gibi geliyor bu sıralar bana; kalbin, zihnin, bedenin ritmini korumak. Sonrasına sonra bakarız.