Ağaçların yapraklarını döktüğü yerde bekledim seni
Çimenlerin çiçek açtığı yerde
Dolup boşalan otobüs duraklarında bekledim seni
Gecenin güne döndüğü saatlerde
Yaz sofralarında bekledim seni
Kış uykularında
Yıldızlar parladığında bekledim seni yıldızlar yok olduğunda
Kalabalıklarda bekledim seni
Derin yalnızlıklarda
İzlediğim filmlerin sonunda bekledim seni
İzlediğim filmlerin en başında
Ağlarken bekledim seni
Ağlamaktan yorulduğumda
Şarkılar söylerken bekledim seni
Şarkılar canımı yaktığında
Yağmurlar yağarken bekledim seni
Yağmur sonrası toprak koktuğunda
Ellerini tutarken bekledim seni
Ellerimi tutmaktan vazgeçtiğini anladığımda
Ayrılık yakarken içimi bekledim seni
Ayrılık artık canımı yakmadığında
Kusursuz bir tebessüm kaldı geriye
Hâlâ dudağımın kenarında "bekledim seni"
Bir gün karşılaşacağız.
Bütün yaralarımız herkes tarafından görünüyorken. Artık saklamanın imkansız olduğu, içinde boğulmamak için çırpınıp durduğumuz kederlerimiz gözlerimizdeki ışığın yerini almışken
Sana seslendiğim ve beni duymadığın tüm zamanların yankısı uğuldarken kulaklarımızda diyecek tek kelime kalmamışken bakıyor olacağız birbirimize
Bir an kalplerimiz hızlanacak belki ilk karşılaştığımız ana gidip geleceğiz. Kalbim minicik, minicik kalbim çıkacak olabilir miydi yerinden? Hatırlayacaksın nasıl da utanarak gülümsediğimi.
Ellerini tutmak için Tanrıya dualar ettiğim akşamlar gelecek aklıma, solan avuçlarım hiç hatırlamıyorken ellerini
Tanıdık bir halin var hâlâ nefesime kelebekler doluşmuş gibi. Sen de hatırlayacaksın eminim kalbimde uçuşan kelebekleri öldürdüğün günleri
Ne çok konuşurdu diye geçireceksin aklından. Ne çok susardı diyeceğim aynı anda. Tek bir kelime etmeden bakacağız birbirimize
Bir an... Sarılmalar, gözyaşları, kahırlar, bir sabah güneşe eşlik ettiğimiz o bahar, ne mutlu bir pazar...Bir an hatırlayacağız.
Geçip giderken yanından
Mavi bir düştü diyeceğim. Geçip giden bir mavi düştü.
Hazır o kadar eğilmişken biraz öleyim istedin.
Biraz ölmek?
Debelenip dururken bedeninle ruhun ayrılması, bambaşka yollara aynı inatla, aynı azimle gitmesi. Sonsuz bir kargaşanın içinde nefes nefese bir mücadele, bir kaybediş öyküsü.
Kaybolan kim?
Üzerinde gezinip durduğumuz yerin bu kadar kaygan olması sence de biraz fazla değil mi? Şehrin ışıklarının astigmatı olanlar için fazla beyaz ve yorucu olması gibi. Her şey hep iki uçlu öyleyse kaybolan kim?
Senin sesini kim çaldı?
Tam sayamadım. Yolun yarısından sonra aklım karıştı. Ara ara gülüşün gelip gitti gözlerimin önüne yani hatırıma da diyebiliriz. Bir ara durdum. Nefesim kesilecekmiş gibi oldu. O yüzden sayamadım kaç merdiven çıktım. Sen hiç nefessiz kaldın mı?
Neden kalmadın?
Tüm bu kuşlar, görüyorsun değil mi? Tüm bu kuşlar seni tanıdıklarını ima ediyorlar. Nasıl baktıklarını görsen gözlerime, gözlerine inanamazsın. Yok kapatmayacağım perdeleri, arkamı dönmeyeceğim. Ne dersin? Bu defa birlikte ağlayalım.
Gitmesine neden izin verdin?
İlla bahar diye tutturduğun bu muydu? Bütün o diretmeler, görmezden gelmeler, çekip gitmeler hep bunun için miydi? Bu sonbahar. Üstelik bu sonbahar sahte. Çok uzun zamandır kıştayız.
Bir adam?
Henüz tanışmadık. Haberimiz yok birbirimizden. Belki ben biraz biraz fark ettim diyebiliriz. Başka dillerde şarkılar söylüyoruz. O benden çok çok iyi ama ben de en az onun kadar aydınlık bakıyorum. Nasıl tarif edilir bu şimdi bilmiyorum. Garip bir his var içimde.
Sevgilim!
Değdi mi beni öldürdüğüne?
